Captain Nico J. Mobach

Captain Nico J. Mobach. Pac Athena, June 2009

Mijn nieuwe eerste stuurman heet Soe Wint Niks. Tenminste, zo noem ik hem. Zijn echte naam luidt ietsje anders.   Soe  is een moederskindje. Hij is 41 jaar en zijn moeder bepaalt hoeveel zakgeld hij uit mag geven. Als hij afmonstert na een lange reis gaat hij naar zijn moeder. Want daar woont hij. Mama wil dan al zijn afrekeningen zien. Soe mag namelijk per maand 100 dollar uitgeven voor aankopen. Zoals voor een tube tandpasta of een paar repen chocola en een zak pinda’s. Dat mag hij  zelf bepalen. Zo vertelt hij me. Als hij thuis is in Burma krijgt hij 50 dollar per week van zijn moeder.

“Van je eigen geld dus”, zo val ik hem in de reden. “Yes captain, from my own money” antwoordt  hij me. “My mother organize this” . En kijkt me hierbij schuchter glimlachend aan.

“Heb je een girlfriend” vraag ik hem. “Yes captain, I have a girlfriend” antwoord hij me.

“Hoe heb je die ontmoet dan, en mag dat wel van je moeder?” “Ik ken haar omdat ze tegen mijn auto botste voor het stoplicht” vertelt hij me. “Voor het stoplicht?”vraag ik. “Yes captain, ik reed in Yangon  en wilde nog snel door het oranje licht rijden toen ik opeens een andere auto van rechts zag komen, dus ging ik vol op mijn remmen staan… en toen botste ze tegen mijn achterkant aan, want zij wilde ook doorrijden achter mij aan!”

“Chief “, zeg ik, “ze had natuurlijk al een oogje op jou, vandaar dat ze zo hard en zo dicht achter je aan reed”  …”Is ze jong of al een beetje van je eigen leeftijd?” vraag ik hem …  en hij glimlacht  verlegen voordat hij verder gaat.  “Ze is een klein beetje jonger dan ik … maar zo heb ik haar leren kennen … en mijn moeder had medelijden met haar omdat haar auto helemaal kapot was “.  “Toen mocht ik met haar uit van mijn moeder”. “Wat doe je dan met haar, als je uitgaat” vraag ik hem … want nu wil ik uiteraard het naadje van de kous weten!  “Hoe ver ga ja dan stuurman, kussen jullie elkaar al? ”

“Nee captain   nog niet,  we gaan  naar  MacDonald, en betaal ik haar eten” …. “daarna breng ik haar weer mijn huis en rijdt ze met haar eigen auto naar haar ouders” . Want verder blijkt er dus helemaal NIETS te gebeuren op dat gebied  in Myanmar. Zo is het daar de gewoonte. “Koop je wel eens een leuk kadootje voor je vriendin?” vraag ik hem. “No sir, alleen eten, dat betaal ik. Want ik krijg niet meer geld van mijn moeder. En die 50 dollar is gauw op. Want ik moet er alles van betalen. Ook mijn benzine voor de auto”.

Dus Soe Wint Niks is een eitje. Honderd procent. En spreek ik hem ernstig toe. Op de manier van Dokter Phil. Dat hij een eigen bankrekening moet openen. En daar zijn geld op moet storten. Dat hij zijn moeder kan onderhouden. Maar dat hij  zelf moet bepalen wat hij haar geeft. Eventueel in overleg, dat wel,, maar toch moet hij de leiding in eigen hand nemen en zijn eigen leven gaan managen.  Want ik zie aan boord ook een  gebrek aan krachtige leidinggevende  capaciteiten. Soe belooft me zijn leven te veranderen en te verbeteren.  “Yes captain, thank you for the lesson you give me … I will do that” zegt hij ongevraagd tegen me. Ik betwijfel sterk of hij dat ook echt zal gaan doen. Die man geeft veel te snel toe.  En bespeur ik de angst in zijn ogen als ik met hem spreek over zijn relatie met zijn moeder.

Een paar weken later zie ik dat Soe zijn hoofd niet goed kan rond draaien… als hij naar iemand wil kijken draait hij met zijn bovenlichaam die richting uit. “Soe, wat is er aan de hand met je nek … heb je een probleem” vraag ik hem. “No captain , alleen maar  een beetje pijn in mijn nek … hier, aan deze kant” …  en hij wijst naar de rechter zijkant van zijn nek. Daar zie ik een beginnend abces. “Nou stuurman, dat is al een behoorlijk eitje, wanneer is het begonnen” vraag ik.  “Ongeveer een week geleden” zegt hij me en ik zie aan zijn houding dat het hem meer pijn doet dan hij me wil laten weten.

“Stuurman, ik zal hier in Houston een dokters bezoek voor je regelen, om dat eitje open te snijden en te voorkomen dat we later op de Pacific een probleem hebben”. Hij kijkt me vragend aan … “Denk je dat het echt nodig is captain?” “Ja stuurman, dat moet je laten behandelen” . Het ziet er grimmig uit en ik zie diverse kleuren van de regenboog aan de oppervlakte van dit snel groeiende ei. Al  is het aanzienlijk minder mooi dan het voor mij  bekende natuurverschijnsel.

Bij ons aan boord zijn de jongens verzekerd voor alle ziektekosten zoals die zich voor kunnen doen tijdens de reis. Is geen enkel probleem. Alles wordt betaald. Alleen is het zo dat ze  een bonus krijgen als ze tijdens hun contract niet ziek zijn geweest. We hebben dat ingesteld om te voorkomen dat ze voor elk wissewasje naar een dokter gaan. Of eigenlijk gratis transport naar het centrum van de stad willen hebben. En dan even hun natte neus bij de dokter laten zien om  vervolgens gezellig te gaan  shoppen!  Nadat het bonus systeem is  ingesteld zien we  aanzienlijk minder klachten over onduidelijke buikkrampen, constipatie en warrige steken in het hoofd.

Dus nu zijn de mensen wat behoudend geworden om naar een dokter te gaan. Dat was ook zo met Soe. Ik moest hem dus gewoon sturen!

Een week later loopt Soe met een groot verband achter in de nek. En heeft hij ook een zak vol met medicijnen meegekregen.  De dooier is uit zijn  ei verwijderd en Soe kan zijn nek weer gewoon draaien. De dokter wil hem nog terug zien voor een tweede bezoek en ik bemerk dat Soe daarna helemaal is opgeknapt.

Wat dat  betreft kunnen we dus veilig vertrekken  van de Nashville Avenue naar Grand View Anchorage.

We waren midden in de nacht klaar met het lossen van het rubber en de windmolens  dus moesten de jongens  in het nachtelijk duister op de Mississippi rivier vijf  ruimen aanvegen. En alle  vuile plekken verwijderen. Want de laadruimen moeten 100% schoon zijn om de 25550 tonnen graan te mogen laden voor Japan. Dat is een grote hoeveelheid werk.  Het moge dan ook  duidelijk zijn dat er hier en daar  een vuiltje zal blijven liggen. Wat door de inspecteurs van het NCB en de USDA kan worden opgemerkt. Een van die inspectors is Giovanni. Hij is van Italiaanse origine …. aardige man … maar toch  een beetje zeurpieterig. Vooral ’s morgens vroeg vereist Giovanni  een bijzondere benadering. Ik ken hem gelukkig al geruime tijd.  En weet  dat Giovanni gecharmeerd is van lekker eten. Ook weet ik dat Giovanni gevoelig is voor een  presentje. Daar maak ik dus gebruik van. “Giovanni ik heb geen Chianti, maar wel originele Spaanse Fundador van Pedro Domecq” … hij reageert of hij de postcode loterij heeft gewonnen en lacht me vriendelijk toe : ” Captain, dat is ook goed, perfect zelfs” en op dat moment weet ik dat ik de goedkeuring om te gaan laden voor 90 procent binnen heb.  Vervolgens bel ik de chef kok en vraag om ‘een schaal met mooie sandwiches’… die even later wordt gebracht. Giovanni begint te lachen en zegt:  “Nu kunnen we beter praten captain”.  De papieren worden getekend en de kassa rinkelt weer. Ik verstuur die goede  berichten snel naar Singapore en London.

Vier dagen later arriveren we voor de pieren van Cristobal.

Cristobal Signal vertelt me ten anker te komen op 186 graden 1.1 mijl van de West breakwater. Die positie laat ik de ‘ervaren’ derde stuurman in de kaart zetten.

Als ik even later in de kaart kijk zie  ik dat ‘zijn positie’ benoorden de pieren ligt  … in open zee dus … terwijl ik hem heb gezegd “we gaan naar de inner anchorage ” … maar hij zet  de kompas peiling in spiegelbeeld in de kaart … hij is 27 jaar … heeft 4 jaar aan de Universiteit van Peking navigatie gestudeerd, vaarde  een jaar  als leerling stuurman, vervolgens  6 maanden als 4de stuurman en nu ruim een  jaar als derde stuurman …  dan mag je toch verwachten dat je weet WAAR JE NAAR TOE MOET … maar hij   weet opvallend weinig van scheepvaart en positie bepaling  … is WEL getrouwd en weet hoe hij ‘HET’ moet doen … want dat VRAAG ik  hem na zijn  navigatorische falingen !!!  “Je weet toch hopelijk wel hoe je ‘het’  moet doen stuurman???”    “Yes Captain , I know that” antwoordt hij me verlegen  …

Een uurtje later kom ik ten anker achter 4 lengtes ketting op de ankerlocatie binnen de pieren van Cristobal.

Hier komt  een zeer energieke Julio Watts  aan boord. Hij is boarding officer van de Pancan commissie die vooral geinteresseerd is in de tussendek pontoons aan dek … hoe zwaar … hoe groot … waarom aan dek … wanneer  in het ruim … et cetera … vraagt  me om tekening copies van de pontoons ( wat ik geef ) … vraagt  om een brief van mij met uitleg over alle stuw aspecten  ( wat ik weiger met due respect ) … Julio Watts is niet gemakkelijk te stoppen. Stel Julio voor als Jehova getuige … en ik kan je verzekeren dat je zeer grote moeite zou hebben zijn schoen tussen de deur vandaan te krijgen. Ik vertel hem dat de pontoons  een deel  van het schip zijn en als zodanig  inbegrepen in het totale gewicht van het schip . Maar Julio  ziet  het mogelijk als volume aan dek wat aan de Pancan authorities  voorgelegd zal worden ter beoordeling. En we mogelijk extra gelden moeten betalen de volgende keer. Nu bedraagt de rekening slechts 58000 dollar.Lijkt me een koopje. Zeker in verhouding tot de transit prijs van het Suez kanaal.

Na een korte rustperiode  vertrekken we om 3 uur in de ochtend van de inner anchorage naar Gatun Lake. En komen daar weer ten anker om Noord gaande schepen te laten passeren. Wachten vervolgens tot 2 uur in de middag. En bij het testen van de instrumenten blijkt de Arpa radar niet meer te willen starten. Heb echter een zeer vriendelijke loods en met ’small   Spanish talk en aan bottle Fundador’ is ook dat geen probleem meer. Er is weliswaar een Tokimec dealer  in Balboa maar je hebt zo een dag vertraging met die reparatie. Ik red het wel tot Japan met de andere radar. Overigens laat Roger Bannister in London  me weten het zelf te regelen in Panama City als het nodig zou zijn.

Nemen in Gatun lake nog 60 ton drinkwater in omdat we krap zitten … en we hebben een ’slight’ list over bakboord dus kan dat mooi gecompenseerd worden met die 60 ton in stuurboord #1.

Ook bemerken we een beetje gerommel in de turbo charger als je relatief snel de toeren verhoogt van half naar full ahead … een soort ploffingen en veel black smoke. Dus nu voeren we iets rustiger de toeren op en blijkt  dat het probleem is verholpen.

Na een goede transit met zoals gebruikelijk wat ups en downs arriveren we toch weer safe and sound in Balboa, aan de ‘Stille Oceankant’ van het Panama kanaal. Hier zie ik  in de nachtelijke tropen diverse gasten  dineren in het Miraflores restaurant wat nu geheel klaar is … het staat aan de Oostzijde van Miraflores locks met direct uitzicht op de sluizen vanaf de 3de verdieping. Voor 20 dollar is er toegang tot een lopend buffet met veel seafood. Ik hoop er in de toekomst met Pleuntje  naar toe te gaan en te kijken naar Ships that pass in the night…

We zoeken met de verrekijker het terras af naar plaatselijke schoonheden want dit is de laatste glimp van sexuele interesse die we kunnen krijgen voor de komende 4 weken op de Pacific transit!

Om 11 uur ’s avonds  zijn we  bij Flamenco Island  en kan  ik de emails versturen naar London/Spore/ Japan. Daarna zet ik de machine op eco speed en zetten we koers naar de Ise Wan op het eiland Honshu.  Eerst coasting tot 18 N 104  W dwars van Coiba Island, loxodroom naar 35 N 165 W , dan via de grootcirkel naar Nojima Saki en vervolgens direct naar Irago Suido pilots. Zal daar de de 1ste juli arriveren. Nu zwaar bewolkt en een dikke lucht met regen en buien … mooi en gezellig … een  kleine wereld om ons heen  … stond vanmorgen op het poopdeck beschut tegen de regen mijn fruit te eten en genoot van de Oceaan en het schip … nam in Cristobal nog voor 1100 dollar vers fruit en groente in … en tot mijn verbazing was alles van  TOP kwaliteit, helemaal perfecte oranges , bananen , mango’s , papayas en appels … super . Plus nog 125 young coconuts voor de boys … vinden ze lekker … en ik ook !

We kunnen er weer tegen aan deze reis… nu eerst maar een rustig weekend houden voor de Boys , want iedereen is vermoeid na zo’n Pancan transit met veel gemaakte uren.  Maandag gaan we verder met het gewone werk:  roest verwijderen en alles mooi verven. We zien er al stukken beter uit sedert twee maanden geleden. En met al de verbeteringen die je aanbrengt wordt het echt je ‘eigen’ schip.

Begin morgen weer aan mijn Weense Walsen … Mijn Oostenrijkse langlauf trainer  is echt helemaal TOP voor mij … merk het positieve resultaat dagelijks en duidelijk …

Nu met ruim 7800 mijl voor de boeg van dit goede schip is het tijd om eens HEERLIJK en UITBUNDIG te ONTSPANNEN …  en dat zal ik ook intensief gaan beoefenen.

Captain Nico Johan Mobach
Juni 06 2009 Pac Athena

Tags: 2009 Pac Athena // 2 Reacties »