Entries Tagged as ''

ZESENTWINTIGDUIZEND TON EN ZESDUIZEND DOLLAR

Precies om zeven uur drie-en-veertig meren we de Pac Deneb af bij de Westwego graan terminal van Cargill. Dit is een zeer oude en gammele laadplaats aan de Mississippi rivier. Slechts een uurtje stroomopwaarts vanaf Nashiville Avenue waar we zojuist windmolen torens en rubber uit Indonesie hebben gelost. De lading was er nauwelijks uit toen de bootsman met zijn mensen de bezems door de ruimen haalden. Want je mag op de Mississippi geen waswater in de rivier lozen. Dus passen wij de manier “droogkuizen” toe: Aanvegen en daarna met doeken de vuile plekken weg poetsen. En dat doen de Chinezen hartstikke goed en snel. Slechts 12 uur later zijn we gereed en goedgekeurd om een volle lading mais in te nemen. We hebben het schip aangeboden voor 26000 ton. Wegens de diepgangs beperking en de bijzondere constructie van dit schip worden ruim twee, drie en vijf tot de rand toe vol geladen terwijl ruim vier tot aan het boventussendek gevuld wordt. [Lees verder →]

MIST VOOR SAN DIEGO

Ik bel om 6 uur ’s middags met de loods van San Diego. ‘Pac Dubei, Hoe is het zicht captain’ vraagt hij me. Soms denken anderen dat Pac Dubhe genoemd is naar het land Dubai. En weten niet dat het Alfa Ursae Majoris is de helderste ster in de constellatie Grote Beer. Als ik dan antwoord zeg ik heel duidelijk Pac DOEBIE, met de klemtoon op de laatste IE. Dat is veelal duidelijk. Ik zeg tegen de loods: ‘het zicht is zero, je ziet niet meer dan 5 meter, hoe is het zicht binnen in de haven’? ‘Hier is het op sommige plekken iets beter, een kwart mijlte zou ik zeggen’ laat de loods weten. ‘Heb je goede radars captain’? vraagt hij me. ‘Ik heb perfecte radars’ zeg ik hem ‘ het schip is een jaar oud en alles werkt goed’. ‘Nou, dat lijkt me wel veilig, stoom maar naar de uiterton toe dan kom ik daar aan boord’. [Lees verder →]

LOODSEN EN AUTORITEITEN

Na een korte reis van Belawan komen we precies op de geplande tijd aan voor de haven van Phuket. Waar is de loods? En die vraag stel ik aan de loodsdienst. Omdat de loodsdienst mij gisteren vroeg: Captain what is your realistic time of arrival at Phuket? Ik antwoordde hem direct dat ik er 8 juni om tien uur dertig zou zijn.
En nu betrekkelijk vroeg in de ochtend krijg ik weer dezelfde vraag. Ik ben er om tien uur twintig, luidt mijn antwoord. Anderhalf uur later weer een dringend bericht met dezelfde vraag. En luidt mijn antwoord: tien uur een en twintig minuten en vijf en veertig seconden. Dan is het stil. Nu ik hier arriveer zie ik alleen maar vlak water bij de fairway boei. En verder helemaal niets. Geen loods te bekennen. Dus roep ik hem op. ‘Yes captain we are on our way’. En een kwartier later zie ik de sleepboot die de loods aan boord heeft langszij komen. Ik vraag hem wat de reden is dat hij later komt, terwijl ze me 3 maal dezelfde vraag hebben gesteld. Ja captain, dat komt omdat we rekening houden met het hoogwater. [Lees verder →]

LINKER ARMPJE

Inmiddels gearriveerd op de reede van Cristobal. Schitterend weder hier en alle autoriteitein tot nu toe tevreden naar huis gestuurd. De bunkerbarge komt langszij en even later klopt de chief engineer op mijn deur. Zijn gelaats uitdrukking uitermate ernstig gevormd. ‘I have a problem captain’ …. en in gedachten zag ik al 100 ton brandstof op het water van deze helderschone baai drijven. De leerling machinist, mijn speciaaltje uit Singapore, was met zijn arm tussen de bunkerslang en het manifold gekomen… de arm was gezwollen en hij had veel pijn. Zo luidde het bericht. Ik ging met de eerste stuurman naar de hut van het slachtoffer. Die daar een Singaporean tijdschrift zat te lezen. Hij keek heel verbaast en voelde zich tevens mogelijk vereerd dat de kapitein naar zijn hut kwam om hem te controleren. [Lees verder →]

LEKKIE MET LAMPIE

Het toplicht in de voormast is kapot. Dat is in principe geen enkel probleem. Je zet gewoon het tweede toplicht aan. Want je hebt 2 toplichten boven elkaar. Na 3 dagen slecht weer en zwaar stampend schip begeeft ook het tweede toplicht het. Ook geen ramp want we zitten midden op de Pacific en daar is het niet zo druk als op de Noordzee.
Als het weer is opgeknapt gaat de Ghanese electricien naar voren. Met radio en veiligheids gordel plus de begeleiding van een Singaporean engine cadet. Want 2 maanden geleden is een electricien op een zusterschip bij het verwisselen van een lamp overboord gevallen en verdronken in de Indische Oceaan. Nu doen we het dus wat veiliger. Hij laat via de radio aan de brug weten: ‘zet de linker lamp aan’ … ‘de linkerlamp’??? vraagt de Chinese stuurman verbaast. ‘we hebben geen linker lamp lekkie’ …’ja, de linkerlamp’ bevestigt lekkie. De stuurman denkt, nou, hij zal misschien het linker knopje op het paneel bedoelen, want we hebben het verlichtingspaneel met een serie knoppen aan de linkerkant voor de bovenlicht en aan de rechterkant de bediening voor het onderlicht. [Lees verder →]

HAPJE RIJST

Na een snelle reis van Manila arriveer ik te Fang Cheng, in Zuid West China. Deze snel ontwikkelende haven ligt op korte afstand van de grens met Vietnam. Zo dicht dat je hier met moeite de ‘echte Chinees’ kan ontdekken. De mensen zijn hier gekleed zoals je dat in Vietnam verwacht. Je wordt op straat bekeken of je van een andere planeet komt. Nu zie je waarschijnlijk in Nederland meer Vietnamezen dan dat je Hollanders ziet in Vietnam. Dus eigenlijk niet zo verwonderlijk. Ik kocht een grote ventilator met enorme blaaskracht. Omdat de airconditioning toch niet helemaal zo perfect werkt als ik zou mogen verwachten. Het bleek namelijk dat de compressor die op dit gloednieuwe schip is geplaatst een zeer oude versie van een wel bekend merk blijkt te zijn. En met oude versie bedoel ik eigenlijk dat hij beter in een maritiem museum geplaatst had kunnen worden. Om mensen te laten zien hoe men vroeger met beperkte middelen een schip probeerde te koelen! Op de een of andere manier is het een Chinees gelukt tijdens de bouw van dit schip een jaar geleden dit antieke en intens gebruikte stukje handwerk aan boord te smokkelen en zo netjes in de verf te zetten dat het tijdens de overname niet bemerkt is. Foutje dus. En wij zitten dan ook met de problemen. Regelmatig hapert deze installatie en wordt het ontzettend heet in de accomodatie. De huidige schepen worden niet meer gebouwd op natuurlijke ventilatie. En ALS de airconditioning het begeeft is het ondraaglijk warm in de hutten. Onderdelen liggen niet meer op de plank in het magazijn en moeten met de hand gemaakt worden. Het duurt dan ook WEKEN voor je ontvangt wat je nodig hebt! Vandaar die aankoop van een ventilator met orkaankracht. Zo wordt hij tenminste te koop aangeboden. Ik word in deze winkel geholpen door een uiterst charmante jongedame van minimale omvang maar schitterende afmetingen. De invloed van eten uit de muur is hier gelukkig nog niet doorgedrongen. Ik vraag haar in het Chinees hoe ze heet: ‘Ni da minze’ … waarop ze verlegen glimlacht en ik hoor haar zeggen: ‘My name Shao Lifa’ … tenminste, zo versta ik het. Ik betaal haar 30 dollar en krijg een handjevol Chinees geld terug. Dat geef ik dan aan de jongen die mijn nieuwe aankoop naar de taxi brengt. [Lees verder →]

CHINESE SCHOENTJES

Dit verhaaltje gaat over de Chinese schoenen die ik kocht in New Orleans, en de gevolgen daarvan .

Van New Orleans vertrok ik naar Miami om jachten te laden en vervolgens naar Panama voor kanaal transit. Waar we ook veel bekijks hadden met al die jachten aan dek! Daarna koers gezet naar de Mexicaanse Pacific kust. Bestemming Manzanillo en Ensenade. Om een paar jachten te lossen en weer te laden. Daarna naar Victoria aan de Juan de Fuca strait. Hier losten we de laatste jachten en was tevens het einde van een “jachtige reis”. Victoria was ook erg leuk. Ontmoette daar een Hollandse emigrant die geboren was in Marienberg in Overijssel. Nu ontmoette ik een paar jaar geleden eens een soort missionaris in Vancouver. En hij vertelde me geboren te zijn in Marienberg. Daar in de buurt heb ik nu een zomerwoning. Buiten mijn andere verblijven op deze globe, ter geruststelling … hm hm. Maar ok, die missionaris vertelde me dat zijn vader dominee was in Marienberg en tegen het einde van de oorlog door de Duitsers is gefusilleerd omdat hij Joden in het keukenkastje had verborgen. Er is nog een straat naar hem vernoemd. Dat vertelde ik aan die emigrant, die Dick Wevers heet. En die Dick vertelde me dat hij door die dominee gedoopt was in 1941!!! We maakten een mooie wandeling in Victoria, aten ergens aan de jachthaven en dronken daarna koffie in een winkelstraat. Het was echt hartstikke leuk omdat hij die buurt in Holland ook zo goed kende. Daar bij die bakker op de hoek, en dan ga je lingsaf naar die molen … en meer dan die bewoordingen. Ik kocht nog een aantal prachtige vissen in Canada en via een goede kennis in Vancouver, die scheepshandelaar is, bestelde ik nog verse groenten en fruit voor de reis naar de far east. [Lees verder →]

Voyage 183

EXPLOSIE
Nadat ik uit de Ise Wan in Japan vertrek met bestemming Singapore ontvang ik bericht dat er een explosie is gebeurd op de werf. Het afgelopen kwartaal zijn er 4 dergelijke incidenten voorgevallen waarvan 2 met dodelijke afloop.
De Singaporese overheid heeft besloten nu al het werk stil te leggen en te onderzoeken wat de basis oorzaak is van deze ongevallen. Er ligt een schip van onze maatschap in Dry Dock World. En die plaats zouden wij in moeten nemen voor onze ‘knip en scheer beurt’. Kan dus niet. [Lees verder →]