ZESENTWINTIGDUIZEND TON EN ZESDUIZEND DOLLAR
Precies om zeven uur drie-en-veertig meren we de Pac Deneb af bij de Westwego graan terminal van Cargill. Dit is een zeer oude en gammele laadplaats aan de Mississippi rivier. Slechts een uurtje stroomopwaarts vanaf Nashiville Avenue waar we zojuist windmolen torens en rubber uit Indonesie hebben gelost. De lading was er nauwelijks uit toen de bootsman met zijn mensen de bezems door de ruimen haalden. Want je mag op de Mississippi geen waswater in de rivier lozen. Dus passen wij de manier “droogkuizen” toe: Aanvegen en daarna met doeken de vuile plekken weg poetsen. En dat doen de Chinezen hartstikke goed en snel. Slechts 12 uur later zijn we gereed en goedgekeurd om een volle lading mais in te nemen. We hebben het schip aangeboden voor 26000 ton. Wegens de diepgangs beperking en de bijzondere constructie van dit schip worden ruim twee, drie en vijf tot de rand toe vol geladen terwijl ruim vier tot aan het boventussendek gevuld wordt. [Lees verder →]