We zijn nu bezuiden de Zuid Afrikaanse kust … nog een beetje aan de Zuid Oost kant eigenlijk … had een advies ontvangen van de weerman in Hong Kong om vooral dicht onder de kust te gaan en binnen de 100 vadem lijn te blijven ivm de hoge zeeen die er liepen veroorzaakt door de stormachtige wind … in combinatie van de Agulhasstroom en oude deining uit de ZW zou dit voor een onrustige zee zorgen en niet veilig zijn voor mijn delicate deklading. Heb meer dan 3000 ton windmolens tot op 9 meter hoog aan dek op de luiken. Goed vast gesjord met dubbele kettingen door een Javaanse sjorploeg. Die mensen kregen 20 dollar per persoon voor die job.  Plus een hap nasi goreng tijdens de pauzes. Verpakt in een vers groen bananen blad. En perfect van smaak.

Het is overigens een  mooie en spectaculaire waarneming.  Ik heb de situ bezien en de aanbevelingen van Hong Kong  goed overwogen uiteraard .. en besloten om toch een kortere route te nemen en daarbij te profiteren van minder mijlen en een optimaler gebruik van de Agulhas stroom … dat is gelukt … perfect zelfs … en liepen we gisteravond / deze nacht bijna 19 knopen op economische zetting van de hoofdmachine.  Wel bleef ik op de brug omdat ik klaarblijkelijk toch wat gespannen was … er liepen hoge zeeen en de wind was een dikke kracht 8 BF.  Dan kan je toch niet rustig in je hut liggen slapen. En wil ik erbij blijven. Is nu eenmaal zo.

De aanvankelijke route ging van Java rechtstreeks naar Kaap Agulhas … echter heb ik tijdens de reis de koers verlegd en ben benoorden Reunion en Mauritius langs gegaan … daarna naar de Zuidpunt van Madagascar en toen weer koers westelijk verlegd rechtstreeks naar de Zuid Afrikaanse kust bij Kaap Santa Lucia wat eventjes benoorden Richards Bay ligt.  En ook daar ben ik later weer van afgeweken om de volle sterkte van de Agulhas stroom mee te pikken. Is perfect gelukt nu.

Ik sluit hierbij de 2 weerkaarten bij aan zodat je een overzicht hebt van de gewijzigde koersen. Dat zijn de westelijke koerslijnen. De donkerrode vlekken duiden gebieden aan met 10 meter hoge golven. Gelukkig kan ik net tussen die twee gebieden ‘doorschieten’ langs de Zuidelijke Kaap Route.  En hebben we een mooie snelheid met goed weer.

Weerkaart 1

Weerkaart 2

Capitan Nico Mobach
18 augustus 2009

De gezamenlijke onderwijzers stonden in de hall met uitzicht op die speelplaats te praten en te roken. Na tien minuten werd de deur opengemaakt en mochten/moesten we naar binnen.  Als ieder binnen was werd door dezelfde heer Bergsma de bel geluid … Hij trok dan aan een groot koord en liet de klepel tot driemaal tegen de klok bonken. Het teken dat de lessen konden beginnen. En omdat het een Gereformeerde school betrof werd de les voorafgegaan door een intens gebed. Waarin de zegen van de Heer werd gesmeekt voor ons arme zondaar kindertjes. Dat was ook het sein dat er  keiharde en forse gelaatsklappen mochten worden gegeven aan  ondeugende/ niet willende of niet geliefde leerlingen. Maar om terug te komen op die reunie… dat was leuk … en mijn schoolkameraad  ontmoette uiteraard alle nog levende leerlingen uit die tijd. Het bleek dat er inmiddels al diverse ( 6 ) van hen buiten sliepen.  En dat was nog ver voordat  de Mexicaanse griep had toegeslagen.

Ik bezocht onlangs een waarzegster/toekomstvoorspelster/handlezeres in New Orleans … ik kende haar niet en zij kende mij niet … ik heb haar ook niets verteld … alleen mijn hand getoond die ze een minuutje of wat bestreek en bekeek bij het licht van een walmende geurkaars … ze vertelde me toen het volgende:
Je werkt nog … je bent heel actief internationaal bezig … je leidt jonge mensen op … je blijft nog een tijd doorwerken … maar niet tot je 70ste …. je zal stoppen op je 67ste/68ste jaar … daarna verander je van aandacht maar blijf je  actief bezig … je wordt oud … heel oud … ver in de 90 jaar …  daarna vroeg ze aan me hoe oud ik was … “you are very strong” , zei ze …

Die eerste feiten zijn waar … ik leid veel jonge mensen op … ben actief …. wil ook nog blijven doorwerken … werd nota bene onlangs gevraagd door de personeels manager om tot mijn 70ste te blijven … wat ik mogelijk zou willen … maar niet geheel zeker … kan me voorstellen dat ik over een paar jaar stop en iets anders ga doen … en wat betreft het oud worden … dat beleef  ik dan wel … en lijkt me  ‘no problem’ !!!

Leuk om al die contacten te herstellen met kennissen uit het verre verleden.

Ik denk dat het weer een prachtige “interessante” set up is waar bedrijven / overheden / instanties de gewone mensheid zo van tijd en wijle mee overstelpen en belasten. Ik kreeg ook berichten uit London dat we heel voorzichtig moesten zijn bij het zoenen ( doen zeelieden dat ??? ) en bij voorkeur met een mondmasker moesten lopen …. veelvuldig de handen wassen en als je moet niesen doe je dat tegen je bovenarm en niet in je hand. Dat hebben we allemaal heel strikt toegepast en zijn we dus allemaal nog gezond in leven en  niet gestorven aan die vreselijke vergrieping.

Aanvankelijk hoorde je onder meer van onze minister Klink dat het HEEL GEVAARLIJK is en kan zijn … dat je er zelfs aan kan sterven … zo zo .. het moge bekend zijn dat je alleen door te leven DOOD kan gaan … kan ook veroorzaakt worden door een verkeersongeval of door soldaten naar Afganistan te sturen … bijvoorbeeld … een auto ongeval is echter geaccepteerd door de mensheid en de overheid … bovendien kan je er niet voor gevaccineerd worden … de Verenigde Naties staan achter de ‘vresesoperaties’  van Nederlandse militairen in verre landen dus gaan we de aandacht in deze economisch wat slappe tijd richten op een ander fenomeen … de Mexicaanse griep … een schitterende bypass die op een zeer gelukkig moment zo maar komt binnen rollen … een aangevertje voor de minister …  er is zelfs al een jonge man aan overleden in Nederland … dat  die betreffende jonge man ook leed aan diverse andere ‘erge’ aandoeningen en ziekten wordt slechts sluimerend vermeld … en dan ga je dus dood … ook hoorde ik dat er 3 mensen in Guadelajara waren omgekomen door de griep … hier betrof het 3 vrouwen …  de leeftijd van de overledenen bedroeg respectievelijk 87 , 91 en 93 jaar … ze waren allemaal bewoners van een bejaardenhuis met bijzondere zorg voor overgewicht, diabetis en hoge  bloeddruk … hm hm. Wie profiteert hier van ??? De farmaceutische industrie , de doktoren en ziekenhuizen … de pers ook een beetje  en in zeker niet mindere mate onze gewaardeerde  minister van volksgezondheid de heer KLINK die hier politiek gesproken KLINKENDE MUNT uit kan  slaan … want het maakt je meer  populair en het geeft rust onder het volk met zo’n zorgende vader in de regering die let op de griep van zijn  landgenoten.  Zijne excellentie bestelde voor tientallen miljoenen vaccinaties …. terwijl nu het VIRM naar buiten komt met een bericht dat die vaccinaties eigenlijk  niet zo nodig zijn … maar om de minister een beetje ter wille te komen adviseren ze om het toch te doen voor 60 plussers, ons zorgpersoneel en vrouwen die al 3 maanden zwanger zijn … dus helpen ze de heer Klinkende Munt van een groot deel van die onverkoopbare voorraad af en redden ze hiermee tevens zijn terneergeslagen gezicht … een zichzelf respecterende Japanner zou hiervoor Hari Kiri gepleegd hebben … maar een goede en weldenkende  West Europeaan van  Christelijke origine komt met een andere mooie oplossing : ze kunnen die vaccinaties altijd nog naar Afrika sturen om  zwarte medemensen door de griep epidemie te helpen.

In Manila hoorde ik het volgende advies van het International Doctors Hospital: neem een paracetamolletje,  eet een  mango, mix die met een papaya en drink daarbij een glas  sinasappelsap tot op de bodem leeg … blijf vervolgens drie dagen in een krap tweepersoonsbed  samen met iemand waar je verschrikkelijk veel van houdt. Daarna  ben je  weer het Filipijnse Heertje en kan je normaal deel nemen aan het corrupte leven van het centrale business district in het mooie centrum van deze hoofdstad.

Weet je nog het Y2K probleem ??? Het computerprobleem wat op zou optreden tijdens de eeuw wisseling??? Dat alle computers de wereld in elkaar zouden doen storten … vliegtuigen zouden niet meer kunnen landen … schepen zouden stuurloos de haven van Rotterdam binnen  varen terwijl ze eigenlijk wilden vertrekken uit New York … het GPS systeem zou onbetrouwbaar zijn en aangeven dat je in de Bering Zee een Wester storm doorstond terwijl je in  werkelijkheid in alle rust en eenvoud op de reede van Tjilitjap cocosnoten aan het laden was … terwijl onze ziekenhuizen stroomloos die bijzondere  nacht van 31 december 1999  op 1 januari 2000 in  koude duisternis  zouden moeten doorbrengen. Maandenlang werden we onderworpen aan het bezien van doemscenario’s en  het voorbereiden van verschrikkelijke rampenplannen.  Moesten we wekelijks oefeningen doen met de gehele bemanning om ons voor te  bereiden op de meest ongelooflijke voorvallen.  En wat gebeurde er die nacht ??? Anders dan het gebruikelijke vuurwerk en de bijbehorende rookschade en brandwonden??? Juist, HELEMAAL NIETS … Wel werd er wereldwijd  de kalender verzet … en die overeenkomstige handeling werd verricht van Wellington tot Suurhuisterveen …. en verder ??? Afgezien van een aangebrande oliebol bij de buren gebeurde er verder helemaal niets noemenswaardigs  … zero punto zero dus.

Wederom een zeer duidelijk voorbeeld van enorme onzin, angsthazerij en op grote schaal het volk weer lekker voor de gek houdend en daarbij op grote kosten jagend.

Ben nu stomend in de Zuidelijke Indische Oceaan en route van Java naar de westkust van de USA … langs Kaap de Goede Hoop … en zal daar nog een moment onze woning   Zuiderstede kunnen zien … gelegen aan de kust … het Zuiderkruis wordt al goed zichtbaar aan de nachtelijke sterrenhemel … ook is dit sterrenbeeld heel goed te zien vanuit onze woning … het staat namelijk recht achter onze tuin … heel mooi … het Zuiderkruis staat ook afgebeeld in de Australische vlag !!!

Houdt de mensen goed bezig … heb mogelijk een vorm van griep ontwikkeling aan boord en houd het scherp in de gaten … de electricien had een snelle polsslag en een ongezonde ademhaling … ook de bootsman niest en proest … maar deze mensen melden zich niet ziek en werken gewoon door … als ik aanbeveel dat ze wat rust houden kijken ze me verbaast aan … gelukkig hebben we bijzonder schone zeelucht … de airco zal de oorzaak zijn van deze lichaams koude … denk ik …

Organiseer dit weekend sloepenrol, brandrol, olie vervuiling test, nood stuurgerei test, man over boord rol … houdt dan een toespraakje tot de Boys gevolgd door  een barbeque op het brugdek met  aansluitend een kareoke uurtje … zet 2 dozen softdrinks neer en iedereen is happy …

Voor vertrek Ciwandan heb ik nog vers fruit en verse groenten aan boord genomen … een mooie hoeveelheid die in dozen door vijf  Indootjes aan boord werd gedragen. De prijs bedroeg 114 dollar … ofwel 81 Euro … een niet voor te stellen bedragje  voor  Europese maatstaven …

De vertrekdag lunch ik met de Chinese Chief Engineer  in Hotel restuarant Sari Kunga Indah … we eten daar het volgende:

• 1 portie ‘ bami speciaal ‘ , een soort gebakken noodles
• 1 portie gadu gadu
• 1 forse schaal cap cay … of wel tjap tjoy …
• 2 schalen met kippen sateh totaal 20 stokjes in sous kacang … ofwel pindasaus. die 20 stokje lijkt veel maar de stukjes vlees zijn piepklein in het verre oosten
• 1 forse schaal met vers fruit overgoten met een soort zoete melksaus
• 4 Bintang bier

De prijs voor dit alles ??? Houdt je vast en stel je stoel recht … HONDERDVIJFTIGDUIZEND RUPIA … ofwel 15 dollar ofwel 11 Eurootjes … en bij zoveel heerlijkheden lik je minimaal twee keer  je vingers af …

Goed, dat was het zo’n beetje … hebben mooi weer … de crew is bezig om de dekken aan te vegen  … er ligt enorm veel rommel en wat betreft alle sjormiddelen en stuwhout is het een complete  chaos … ze hebben zeker een paar dagen nodig om schoon schip te maken …

Bijzonder opvallend  is het totale gebrek aan agressie in het verkeer in Indonesie. Terwijl het een enorme wanorde is … grote gaten in de weg … geen witte streep te zien  … iedereen doet maar en toetert en gaat waar hij naar toe wil … maar ook respecteert men de ander op een opvallende  manier … als er een stommeling uit een oprit de weg oprijdt stopt de ander om een aanrijding te voorkomen … zonder boos te worden … zonder ergernis  … zonder op het hoofd te wijzen of de vinger toe te steken … helemaal niets en onbekend in dit hete, corrupte en bijzonder vriendelijke land …

Morgen een Table Top drill … ik zal uitleggen wat het is: Na nine/eleven is de hele wereld opgeschrikt en moet iedereen meedoen aan oefeningen om goed op te treden tijdens rampen. Dus zijn er door rampen ‘deskundigen’ scenario’s opgesteld die dan door ons uitgevoerd moeten en mogen worden. Dan stuur je een bericht aan het kantoor dat er een vreselijke ramp heeft plaats gevonden en laat je weten wat je allemaal gedaan hebt en wie je daartoe hebt ingelicht. Want heel veel partijen moeten weten wat er met jou gebeurt. Op  de berichten die je stuurt krijg je dan antwoord terug met zogenaamd nuttige maar meest volledig overbodige  aanbevelingen. Dus stel dat je een bommelding hebt ontvangen … dan krijg je bericht om het schip  te evacueren. En midden op de Oceaan is dat niet gemakkelijk zoals je begrijpt.  Deze oefening kan dus alleen maar in een haven gedaan worden. Dus stuur je bericht dat je in het Panama kanaal bent in transit van New Orleans naar Japan. En dat je op de reede van Cristobal nog een paar dozen bananen aan boord hebt gekregen. En DAAR zit dan die bom in. Dus gaat iedereen van boord en komt er een groep bomdeskundigen uit Balboa die gespecialiseerd is in het onderzoeken van dozen met bananen. En kan het sein VEILIG worden gegeven.

Allemaal heerlijke ONZIN en compleet NUTTELOOS en als zodanig geheel OVERBODIG. Want een ramp gebeurt niet volgens een scenario. Niemand was voorbereid op de vliegtuigen in de World Trade Towers en zo lag ook iedereen nog lekker te zonnen op het strand toen de Tsunami aan kwam rollen. En daarom wordt het een ramp.

Deze overdreven reacties zag je destijds ook na de tweede wereldoorlog toen heel Nederland in de ban was van paniekzaaiers die elke maand op maandag morgen een verschrikkelijk lang ALARM lieten loeien … voor het geval de VIJAND ons mooie land binnen zou vallen. En werden op veel plaatsen in het land oefeningen gehouden door de BB, de Bescherming Bevolking. Een bejaarde overheids organisatie mogelijk bestuurd door  overjarige padvinders die gekleed in donkere overalls veelal diep gebogen door de straat liepen gedurende de zomer periode. Ze schenen dan een Japans zaklampje met ingebouwd  kompasje in een afvoerputje en floten seinen op een  fluitje dat aan een koordje om de nek hing. Zo hielden ze  dan de buurt veilig bij toekomstige rampen en leerden ook om  eventuele  slachtoffers af te voeren.

Wij  varen rustig verder en genieten van de natuur die hier Zuidelijke Indische Oceaan genoemd wordt. Er loopt een lange lage Zuid Westelijke deining die vanaf lage breedte naar ons toe komt rollen. We slingeren licht en de windmolens aan dek zijn perfect gesjord.  We hebben een groot vrijboord en er komt nog geen spatje water aan dek. Diverse scholen tonijn en vooral ook veel vliegende vissen houden ons gezelschap op deze  ruim vijfduizend mijl lange route van de Sunda Straat naar Kaap de Goede Hoop.

Captain Nico Mobach.

Het is  schitterend in Padang … en weer ontzettend veel mensen gesproken en onszelf vermaakt.  Gisteren aten we eerst in het AW resto aan de rivier wat super was. Er zat ook een redelijk groot gezelschap Nederlandse toeristen … na het eten riep de Indonesische begeleider in een grappig dialect: Lieve  Mensen , de rekening bedraagt per persoon 35000 Rupiah , als u dat aan mij geeft regel ik het met de directie  ( de man liep met een kruk omdat hij zijn enkel had verstuikt , maar uiteraard geen ziektewet in Padang ) … en dat bedrag betekent 3.5 dollar. Daarna mocht het gezelschap naar de boot die aan het terras gemeerd  lag. En gingen ze op weg naar Pulau Senang  hier voor de kust.
Wij eten ietsje duurder maar ook gegarandeerd veel lekkerder.

’s Avonds gingen we naar Nelayan restaurant … dat is veel luxer en kan je binnen zitten waar ook levende muziek is. Deze keer een zangeres met een man aan een muziekinstrument waar je bijna alles mee kan laten horen. Zo’n super technisch toetsenbord. Als enige blanke daar werd ik uitgenodigd om te zingen … wat ik dan ook deed … stelde me voor als “Saya orang  dari  Belanda”  en kreeg direct applaus …  zong 5 liedjes … hartstikke leuk  …. we aten helemaal super …

Ze komen daar met een wagentje bij je tafel met de verse vissen er op uitgestald … de mooiste garnalen , zo groot en zo levendig … niet voor te stellen zo mooi … en dan 4 vissen , een rode , een groene , een soort blauwe en een grijs achtige … helemaal spartelvers … ook hadden ze verse kreeft … die hier witte en zwarte streepjes heeft in rauwe toestand … zoals een zebra … de prijs was 30 dollar per kilo … ze hadden een grote en een kleintje … ik koos voor de kleine … die kregen we even later op tafel geheel klaar met het visvlees gemixt als een soort salade met fruit …. overheerlijk en heel bijzonder.

Ontmoette een Nieuw Zeelander die een stuk grond had gekocht aan de Oceaan … beachfront … voor 17 dollar de meter … een koopje dus … en je bouwt er voor 50.000 dollar een enorm mansion op … heb die ook gezien !  Wel dacht ik: is het ook mooi tijdens een TSUNAMI, zo aan de beach ???

Wat de natuur betreft , het eten , de prijzen , en het ongelooflijke comfort wat je hier kan creeeren is het een schitterende plaats om te wonen. De nadelen zijn de rotzooi op straat , de armoede en de enorme hitte …  maar als je krap in je geld zit…  stel je hebt nog een tonnetje ofzo … en een pensioentje van pakweg 4000 dollar … dan leef je hier als een echte koning …. KAN !!! Met ouderhulp, dagelijkse massage et cetera et cetera. Heel  gemakkelijk allemaal .

Deze nacht vertrekken we naar Ciwandan op Java … ik wens je een mooie dag toe …

Nico.

Alles heel prima en perfect …. gisteren  de crew toegesproken … er moet meer op de arbeids ‘minuten’ gelet worden … er was een schrijven van de company dat ‘het pikheet’  misbruikt wordt … dit is een half uur en wordt door de company aan de crew gegeven … in de vorm van ‘jij krijgt een half uurtje  pikheet van mij’ … maar is geen recht volgens het contract … welnu, die 30 minuten worden enigszins misbruikt … en wordt er om 10 voor 10 gestopt met werken … en om half elf begonnen om terug te lopen naar het werk … dus is de totale tijd 50 minuten … per man per schip … de company wil dat er tot 10 uur wordt gewerkt … dus op dat moment leg je de bikhamer neer … en ben je vrij … om half elf exactly pak je de bikhamer weer op … en als jij toevallig in het topje van de mast aan het bikken was dan zorg jij dat je om half elf in het topje van de mast bent … understand ??? Evenzo is het aan het einde van de werkdag … je stopt aan het einde van je tijd … en niet eerder … OK, het zijn eisen van de owners … en zij betalen je … dus volg je dat op … ze kijken eerst een beetje zuur … die gastjes … maar toen ik vertelde dat het gewoon een overeenkomst is … gewone  ruilhandel  …. jij geeft minuten werk en de company geeft jou dollars in cash … als je naar  de super in Manila gaat en je koopt een kilo rijst wil je duizend gram … en geen 980 gram … dan denk je: “hier word ik  belazert”  … en die man wil van jou  10 peso hebben … en geen 9 peso … dat is de deal die je maakt … als een van beide partijen  zich niet aan die afspraak houdt is er een probleem …  dat is dus exact  hetzelfde als je contract met de company … en kijk ik de kring rond … ze staan er iets  terneergeslagen bij … lijkt het … “als je wat te vragen hebt kan je het  nu doen”  … en kijken ze  wat vertwijfelt in de rondte … maar het blijft stil … dus  nam ik die gelegenheid waar om ook even tegen 2 van matrozen onder de gage  te  praten …. die zijn namelijk nogal laks en passief … maar komen wel op de brug om  te leren sturen … dus zeg ik tegen ze : ik vind het positief dat je verder wilt … dat je wilt leren sturen … om later matroos te kunnen worden …  maar ik  verwacht meer van je alvorens ik je kan  promoveren … ik wil meer inzet  zien en meer power … want nu denk je klaarblijkelijk dat je stuurkunst wel voldoende is voor een promotie … maar dat is het niet … vervolgens maak ik nog een grapje en zeg dat ze  beter kunnen lachen en smilen omdat ze een baan hebben …  ze daarmee geld verdienen … en maak ik nog een deal met ze dat ze het geld mogen hebben van de verkoop van een paar airvents … kunnen  ze films van kopen … ook bestelde ik per email een aantal telefoonkaarten en heb ik de virtuele nummers ontvangen … blota bene … ik wil die telefoonkaarten bestellen …. en  laat de 3de stm vragen : wie wil er een kaart … NOBODY … maar  toch bestel ik er 20 … en denk ik, oh jee … wat moet ik eigenlijk met al die  kaarten … maar als ik ze ontvangen heb lijken ze wel op een stelletje straathonden en  ruiken ze dat er kaarten aan boord zijn gekomen …  en  komen ze een voor  een  boven en vragen: ” captain kan ik een kaart kopen” … “en twee voor mij please”  … binnen 5 minuten ben ik  van al kaarten af en kom ik nog zelfs tekort dus  bestel ik er nog 10 bij … en  zie ze even later allemaal druk bezig met hun  mobieltjes met hun liefjes  spreken …  gelukkig weet ik uit ervaring dat het ‘bijna altijd’ zo is …  dusssss … en bestel ik ook nog 5 mooie basketball ballen die nu al intensief worden  gebruikt …. en houdt je de mensen vrolijk bezig … en heb ik het ook enorm naar mijn zin … als ik zie hoe de jonge stuurlieden zich ontwikkelen en positief hun werk benaderen …  omdat ik ze dagelijks train en begeleid … en ze daardoor gewoon veel beter en zelfverzekerder worden … ik leer ze  zelf te denken  en initiatieven te ontplooien …

Ontvang bericht uit Singapore dat de lading gereed is op de 30ste laat in de  avond. Dus mogelijk meren we het schip af in de haven van Padang die  donderdagmiddag … en gaan we vrijdagochtend laden. Kunnen we  zaterdagochtend gereed zijn en kan ik vertrekken naar Ciwandan op het eiland  Java. Het is slechts 510 mijl verwijderd en kan  dan zondagavond in de Sunda  straat arriveren, onder de letterlijke rook van de Krakatau.

De beste groeten , Capitan Nico Mobach

Deze nacht zeer snel stomend door de Straat van Malacca  … alles prachtig  en perfect … en ik ben nog niet GEK geworden … zal ik je iets vertellen en kan je even luisteren naar de schitterende ongelooflijke gebeurtenissen hier aan boord ??? Er is een nieuwe stuurman aan boord , een jongeman van Filipijnse oorsprong … heeft 5 jaar HIGH SCHOOL en 3 jaar MARITIME  UNIVERSITY  gevolgd en is 1 jaar leerling stuurman geweest op andere schepen waar hij altijd aan dek heeft moeten werken en volgens zeggen niet op de brug mocht komen … of nauwelijks was … wel, deze jonge man krijg ik aan boord  en mag ik  omvormen …

Hij houdt onder andere de bonded stores bij … die hem overgedragen zijn door de vorige derde stuurman … gisteren middag lig ik even Chinees te lezen omdat ik vrijwel niet had geslapen tijdens de aanloop en vertrek  Singapore … wat heel interessant was overigens … het manoeuvreren en alle bijkomende grapjes … maar ok , ik sliep en daar rinkelde de telefoon … de nieuwe 4de stuurman aan de lijn en in REDELIJKE paniek zegt hij:  “captain … ik  kom 19 en 6 sloffen Marlboro tekort … en nu heb ik een probleem want er klopt niets van de lijsten die ik heb gekregen van de vorige 3de stuurman … “Ik word  wakker en denk, oh jee , is die arme jongen nu al bestolen en moet hij 300 dollar betalen voor een tekort ???  Of kan ik wellicht nog snel Manila bellen zodat ze die 300 dollar van de 3de stuurman kunnen inhouden op zijn gage bij aankomst Manila.  Dus ga ik  met de 4de stuurman naar de bonded store die onhandig wordt open gemaakt … “geef  me  de lijst en laat me zien wat je hebt”  “Kijk captain ik heb die 555 sigaretten …. en de oude Marlboro en de whisky en de rum … en verder niet …  die  19 sloffen softpack en 6 sloffen flip box kom ik tekort.”  Ik kijk rond en zie een doos met 25 sloffen Marlboro staan. “En wat is er  met deze doos … hier zitten 25 sloffen in.”  “Ja captain , maar hier staan 19 sloffen en 6 sloffen.”   “Ja stuurman … maar 19 plus 6 is 25 en hier heb jij je sigaretten.”  “Oh , bedankt kapitein … mooi dat u het even kan verifieren.”

De LUL … dan deze ochtend zijn plotseling de copieen verdwenen van alle certificaten die ik nodig heb voor clearance in Belawan …. waar zijn die papieren ???  Niemand weet het.  Dus vraag ik de 4de stuurman die net boven komt.  “Weet jij die papieren ?”   “No sir, die weet ik niet.”  “Heb jij papieren in je hut ???”   “No sir … die heb ik niet.”  “Heb jij geen enkel papier meegenomen naar je hut ???”   “No sir die heb ik  niet.”
Dus gaan we naar de meeting room en zoeken en kijken en draaien alle papieren om … niets te vinden … per ongeluk in mijn hut terecht gekomen misschien ??? Samen met de 3de stuurman en de 1ste stuurman zoeken we alles  na … what the heck … een uurtje later zie ik weer die 4de stuurman.  Omdat hij voor de inklarings papieren moet zorgen vraag ik hem weer: “Heb jij de  PAPIEREN in je hut ???”   En hij kijkt me wezenloos aan …  “You know P A P E R S ???”  En ik maak met mijn handen de vorm en afmeting  van een A-viertje … “Oh … you mean PAPERS”    “Y E S , I MEAN PAPERS”…  “Yes sir , you mean the papers sir???”  “YES , I MEAN THE PAPERS!!!”   “Ik zal ze even halen” en hij snelt de trap af  …. hij gaat naar zijn hut en komt even later terug met het HELE PAKKET papieren wat we kwijt zijn. “WAAR ZITTEN JE HERSENS LUL ??? IN JE REET ??? ALS JE MOET PISSEN HAAL JE  DAN JE LUL UIT JE BROEK ??? JA ??? WEET JE DAT ??? EN ALS IK JE VRAAG WAAR DE PAPIEREN ZIJN GEBRUIK DAN  JE HERSENS LUL … DUS GEBRUIK JE HERSENS  ALS IK JE EEN VRAAG STEL!!!”   “Yes sir I will do my best sir”   Wat een  ongelooflijke lulhannesen … als ik hem les geef over de navigatie lichten en vraag hoe  ver kan je die zien, wat is de zichtbaarheid, dan krijg je als antwoord ongeveer 6 mijl maar maximum 4 mijl … als je vraagt wat doe je als de machine kapot is en jij bent stuurman op de brug ???  EH EH EH … “I handle as per the regulations sir” … “Wat zijn dan de REGULATIONS???” … “As in  the book sir”  … “Vertel me dan wat er in THE BOOK staat” … en dat weet hij  niet …. het is werkelijk ongelooflijk … krijgen die mensen geen les … wat voor les krijgen ze … vertellen ze alles verkeerd op die MARITIEME  UNIVERSITEIT ??? Volgens mij zijn die lessen compleet en hartstikke verkeerd … en het is van toepassing op ALLE RANGEN hoor … de 1ste stuurman weet er ook geen antwoord op te geven … kent ook de mistseinen niet … ze weten echt geen reet … het is ongelooflijk dat er zo weinig ongelukken gebeuren.  Maar het meest ongelooflijke is dat ik nog niet helemaal GEK en DOORGEDRAAID  ben met dit stelletje idioten … ben echter blij en gelukkig dat ze geen  alcohol drinken en geen grote bekken hebben … dus  kan ik er nog om lachen … en het is niet als een boer met kiespijn, of met een compleet papaya face zoals ze dat  noemen in het verre oosten …  dussss … dat wilde ik even vertellen op  deze mooie dag in de Straat van Malacca.

Nog een voorvalletje met deze jonge stuurman.  Voor aankomst Phuket in Thailand vertel ik hem om wat softdrinks, bier en whisky in mijn hut te zetten om de bezoekers te onderhouden. ‘Hoeveel whisky  en hoeveel sigaretten moet ik nog extra neerzetten?’ vraagt hij me. ‘Zet maar 2 flessen whisky neer en ook nog 2 cartons Marlboro voor de loods’ antwoord ik hem. Hij blijft opvallend lang weg. Een half uurtje later komt hij naar mijn hut. En wat heeft hij bij zich? Twee dozen Marlboro. En ik bedoel hiermee twee lege dozen Marlboro. En daar heeft hij die 2 flessen whisky ingestopt. ‘Waarom breng je me twee lege dozen Marlboro?’ vraag ik hem. Hij kijkt me verlegen aan … en zegt: ‘you asked me for 2 cartons Marlboro, so I bring you 2 cartons Marlboro’ … en ik barst uit van het lachen. Ongelooflijk. Zo grappig. Heeft hij die 2 dozen Marlboro leeggemaakt en komt me de lege dozen brengen. Want dat zijn dan 2 cartons Marlboro. Denkt hij. En ik leg hem uit dat ‘a carton Marlboro’ niet meer en niet minder is dan een slof Marlboro. En GEEN LEGE DOOS.

Ik heb nog een lange weg te gaan om deze jongen zeewijs te maken.  Hij is basically bijzonder intelligent. Dat is het bijzondere. Heeft de hoogste cijfers op de Maritime University van Manila behaald. Maar zijn practische toepassingskennis is gering. Ik heb liever gewone jongens die slim zijn en hard werken. Op zee heb je niets aan kleine professoren. En daar wil ik de volgende keer toch eens over spreken met de Personnel Manager.

Captain Nico Johan Mobach

Verder over die Tante. Helaas overleed zij veel te jong aan een of andere hartstilstand of wat dan ook, ik weet dat niet zo precies omdat ik altijd op zee ben. En  is mijn oom  vrij snel hertrouwd … prima en alles perfect … ware het niet dat die vrouw een COMPLEET andere instelling had dan mijn Tante zaliger, waar alles kon en alles mocht. Terwijl deze vrouw  haar eigen semi antieke meubelen en kasten meenam. De woning werd dus totaal  herbouwd en heringericht. Het leek op een Twents museum als je daar binnen kwam waar je niets mocht of kon aanraken.  Als eerste natuurlijk werd de HONDENMAND eruit  gekieperd om plaats te maken voor de   Perzische tapijten op de vloer. En kwamen er houten tafeltjes met ronde krulpootjes waar antieke kanten kleedjes op werden gedrapeerd. De woonkamer werd volgepropt met ruime heerlijk zittende fauteuils. Waarbij geen plaats was voor  dieren zoals   katten, honden, kamerkonijnen, hamsters en kleine schildpadden. Het tropische aquarium verdween naar een oud Indie ganger die een paar huizen verderop woonde en heel gelukkig was met deze nieuw Tante!  Als compensatie kreeg  mijn  oom zijn  gele Kanariepiet in een koperen kooitje die voor het raam in de erker mocht hangen.   Het was een complete metamorfose in de voormalig luchtige woning. Mijn Oom zaliger was echter gelukkig met zijn nieuwe vrouw en droeg vanaf die datum binnenshuis wollen  pantoffeltjes.  Het kan verkeren zei Bredero.

Nico

Captain Nico J. Mobach. Pac Athena, June 2009

Mijn nieuwe eerste stuurman heet Soe Wint Niks. Tenminste, zo noem ik hem. Zijn echte naam luidt ietsje anders.   Soe  is een moederskindje. Hij is 41 jaar en zijn moeder bepaalt hoeveel zakgeld hij uit mag geven. Als hij afmonstert na een lange reis gaat hij naar zijn moeder. Want daar woont hij. Mama wil dan al zijn afrekeningen zien. Soe mag namelijk per maand 100 dollar uitgeven voor aankopen. Zoals voor een tube tandpasta of een paar repen chocola en een zak pinda’s. Dat mag hij  zelf bepalen. Zo vertelt hij me. Als hij thuis is in Burma krijgt hij 50 dollar per week van zijn moeder.

“Van je eigen geld dus”, zo val ik hem in de reden. “Yes captain, from my own money” antwoordt  hij me. “My mother organize this” . En kijkt me hierbij schuchter glimlachend aan.

“Heb je een girlfriend” vraag ik hem. “Yes captain, I have a girlfriend” antwoord hij me.

“Hoe heb je die ontmoet dan, en mag dat wel van je moeder?” “Ik ken haar omdat ze tegen mijn auto botste voor het stoplicht” vertelt hij me. “Voor het stoplicht?”vraag ik. “Yes captain, ik reed in Yangon  en wilde nog snel door het oranje licht rijden toen ik opeens een andere auto van rechts zag komen, dus ging ik vol op mijn remmen staan… en toen botste ze tegen mijn achterkant aan, want zij wilde ook doorrijden achter mij aan!”

“Chief “, zeg ik, “ze had natuurlijk al een oogje op jou, vandaar dat ze zo hard en zo dicht achter je aan reed”  …”Is ze jong of al een beetje van je eigen leeftijd?” vraag ik hem …  en hij glimlacht  verlegen voordat hij verder gaat.  “Ze is een klein beetje jonger dan ik … maar zo heb ik haar leren kennen … en mijn moeder had medelijden met haar omdat haar auto helemaal kapot was “.  “Toen mocht ik met haar uit van mijn moeder”. “Wat doe je dan met haar, als je uitgaat” vraag ik hem … want nu wil ik uiteraard het naadje van de kous weten!  “Hoe ver ga ja dan stuurman, kussen jullie elkaar al? ”

“Nee captain   nog niet,  we gaan  naar  MacDonald, en betaal ik haar eten” …. “daarna breng ik haar weer mijn huis en rijdt ze met haar eigen auto naar haar ouders” . Want verder blijkt er dus helemaal NIETS te gebeuren op dat gebied  in Myanmar. Zo is het daar de gewoonte. “Koop je wel eens een leuk kadootje voor je vriendin?” vraag ik hem. “No sir, alleen eten, dat betaal ik. Want ik krijg niet meer geld van mijn moeder. En die 50 dollar is gauw op. Want ik moet er alles van betalen. Ook mijn benzine voor de auto”.

Dus Soe Wint Niks is een eitje. Honderd procent. En spreek ik hem ernstig toe. Op de manier van Dokter Phil. Dat hij een eigen bankrekening moet openen. En daar zijn geld op moet storten. Dat hij zijn moeder kan onderhouden. Maar dat hij  zelf moet bepalen wat hij haar geeft. Eventueel in overleg, dat wel,, maar toch moet hij de leiding in eigen hand nemen en zijn eigen leven gaan managen.  Want ik zie aan boord ook een  gebrek aan krachtige leidinggevende  capaciteiten. Soe belooft me zijn leven te veranderen en te verbeteren.  “Yes captain, thank you for the lesson you give me … I will do that” zegt hij ongevraagd tegen me. Ik betwijfel sterk of hij dat ook echt zal gaan doen. Die man geeft veel te snel toe.  En bespeur ik de angst in zijn ogen als ik met hem spreek over zijn relatie met zijn moeder.

Een paar weken later zie ik dat Soe zijn hoofd niet goed kan rond draaien… als hij naar iemand wil kijken draait hij met zijn bovenlichaam die richting uit. “Soe, wat is er aan de hand met je nek … heb je een probleem” vraag ik hem. “No captain , alleen maar  een beetje pijn in mijn nek … hier, aan deze kant” …  en hij wijst naar de rechter zijkant van zijn nek. Daar zie ik een beginnend abces. “Nou stuurman, dat is al een behoorlijk eitje, wanneer is het begonnen” vraag ik.  “Ongeveer een week geleden” zegt hij me en ik zie aan zijn houding dat het hem meer pijn doet dan hij me wil laten weten.

“Stuurman, ik zal hier in Houston een dokters bezoek voor je regelen, om dat eitje open te snijden en te voorkomen dat we later op de Pacific een probleem hebben”. Hij kijkt me vragend aan … “Denk je dat het echt nodig is captain?” “Ja stuurman, dat moet je laten behandelen” . Het ziet er grimmig uit en ik zie diverse kleuren van de regenboog aan de oppervlakte van dit snel groeiende ei. Al  is het aanzienlijk minder mooi dan het voor mij  bekende natuurverschijnsel.

Bij ons aan boord zijn de jongens verzekerd voor alle ziektekosten zoals die zich voor kunnen doen tijdens de reis. Is geen enkel probleem. Alles wordt betaald. Alleen is het zo dat ze  een bonus krijgen als ze tijdens hun contract niet ziek zijn geweest. We hebben dat ingesteld om te voorkomen dat ze voor elk wissewasje naar een dokter gaan. Of eigenlijk gratis transport naar het centrum van de stad willen hebben. En dan even hun natte neus bij de dokter laten zien om  vervolgens gezellig te gaan  shoppen!  Nadat het bonus systeem is  ingesteld zien we  aanzienlijk minder klachten over onduidelijke buikkrampen, constipatie en warrige steken in het hoofd.

Dus nu zijn de mensen wat behoudend geworden om naar een dokter te gaan. Dat was ook zo met Soe. Ik moest hem dus gewoon sturen!

Een week later loopt Soe met een groot verband achter in de nek. En heeft hij ook een zak vol met medicijnen meegekregen.  De dooier is uit zijn  ei verwijderd en Soe kan zijn nek weer gewoon draaien. De dokter wil hem nog terug zien voor een tweede bezoek en ik bemerk dat Soe daarna helemaal is opgeknapt.

Wat dat  betreft kunnen we dus veilig vertrekken  van de Nashville Avenue naar Grand View Anchorage.

We waren midden in de nacht klaar met het lossen van het rubber en de windmolens  dus moesten de jongens  in het nachtelijk duister op de Mississippi rivier vijf  ruimen aanvegen. En alle  vuile plekken verwijderen. Want de laadruimen moeten 100% schoon zijn om de 25550 tonnen graan te mogen laden voor Japan. Dat is een grote hoeveelheid werk.  Het moge dan ook  duidelijk zijn dat er hier en daar  een vuiltje zal blijven liggen. Wat door de inspecteurs van het NCB en de USDA kan worden opgemerkt. Een van die inspectors is Giovanni. Hij is van Italiaanse origine …. aardige man … maar toch  een beetje zeurpieterig. Vooral ’s morgens vroeg vereist Giovanni  een bijzondere benadering. Ik ken hem gelukkig al geruime tijd.  En weet  dat Giovanni gecharmeerd is van lekker eten. Ook weet ik dat Giovanni gevoelig is voor een  presentje. Daar maak ik dus gebruik van. “Giovanni ik heb geen Chianti, maar wel originele Spaanse Fundador van Pedro Domecq” … hij reageert of hij de postcode loterij heeft gewonnen en lacht me vriendelijk toe : ” Captain, dat is ook goed, perfect zelfs” en op dat moment weet ik dat ik de goedkeuring om te gaan laden voor 90 procent binnen heb.  Vervolgens bel ik de chef kok en vraag om ‘een schaal met mooie sandwiches’… die even later wordt gebracht. Giovanni begint te lachen en zegt:  “Nu kunnen we beter praten captain”.  De papieren worden getekend en de kassa rinkelt weer. Ik verstuur die goede  berichten snel naar Singapore en London.

Vier dagen later arriveren we voor de pieren van Cristobal.

Cristobal Signal vertelt me ten anker te komen op 186 graden 1.1 mijl van de West breakwater. Die positie laat ik de ‘ervaren’ derde stuurman in de kaart zetten.

Als ik even later in de kaart kijk zie  ik dat ‘zijn positie’ benoorden de pieren ligt  … in open zee dus … terwijl ik hem heb gezegd “we gaan naar de inner anchorage ” … maar hij zet  de kompas peiling in spiegelbeeld in de kaart … hij is 27 jaar … heeft 4 jaar aan de Universiteit van Peking navigatie gestudeerd, vaarde  een jaar  als leerling stuurman, vervolgens  6 maanden als 4de stuurman en nu ruim een  jaar als derde stuurman …  dan mag je toch verwachten dat je weet WAAR JE NAAR TOE MOET … maar hij   weet opvallend weinig van scheepvaart en positie bepaling  … is WEL getrouwd en weet hoe hij ‘HET’ moet doen … want dat VRAAG ik  hem na zijn  navigatorische falingen !!!  “Je weet toch hopelijk wel hoe je ‘het’  moet doen stuurman???”    “Yes Captain , I know that” antwoordt hij me verlegen  …

Een uurtje later kom ik ten anker achter 4 lengtes ketting op de ankerlocatie binnen de pieren van Cristobal.

Hier komt  een zeer energieke Julio Watts  aan boord. Hij is boarding officer van de Pancan commissie die vooral geinteresseerd is in de tussendek pontoons aan dek … hoe zwaar … hoe groot … waarom aan dek … wanneer  in het ruim … et cetera … vraagt  me om tekening copies van de pontoons ( wat ik geef ) … vraagt  om een brief van mij met uitleg over alle stuw aspecten  ( wat ik weiger met due respect ) … Julio Watts is niet gemakkelijk te stoppen. Stel Julio voor als Jehova getuige … en ik kan je verzekeren dat je zeer grote moeite zou hebben zijn schoen tussen de deur vandaan te krijgen. Ik vertel hem dat de pontoons  een deel  van het schip zijn en als zodanig  inbegrepen in het totale gewicht van het schip . Maar Julio  ziet  het mogelijk als volume aan dek wat aan de Pancan authorities  voorgelegd zal worden ter beoordeling. En we mogelijk extra gelden moeten betalen de volgende keer. Nu bedraagt de rekening slechts 58000 dollar.Lijkt me een koopje. Zeker in verhouding tot de transit prijs van het Suez kanaal.

Na een korte rustperiode  vertrekken we om 3 uur in de ochtend van de inner anchorage naar Gatun Lake. En komen daar weer ten anker om Noord gaande schepen te laten passeren. Wachten vervolgens tot 2 uur in de middag. En bij het testen van de instrumenten blijkt de Arpa radar niet meer te willen starten. Heb echter een zeer vriendelijke loods en met ’small   Spanish talk en aan bottle Fundador’ is ook dat geen probleem meer. Er is weliswaar een Tokimec dealer  in Balboa maar je hebt zo een dag vertraging met die reparatie. Ik red het wel tot Japan met de andere radar. Overigens laat Roger Bannister in London  me weten het zelf te regelen in Panama City als het nodig zou zijn.

Nemen in Gatun lake nog 60 ton drinkwater in omdat we krap zitten … en we hebben een ’slight’ list over bakboord dus kan dat mooi gecompenseerd worden met die 60 ton in stuurboord #1.

Ook bemerken we een beetje gerommel in de turbo charger als je relatief snel de toeren verhoogt van half naar full ahead … een soort ploffingen en veel black smoke. Dus nu voeren we iets rustiger de toeren op en blijkt  dat het probleem is verholpen.

Na een goede transit met zoals gebruikelijk wat ups en downs arriveren we toch weer safe and sound in Balboa, aan de ‘Stille Oceankant’ van het Panama kanaal. Hier zie ik  in de nachtelijke tropen diverse gasten  dineren in het Miraflores restaurant wat nu geheel klaar is … het staat aan de Oostzijde van Miraflores locks met direct uitzicht op de sluizen vanaf de 3de verdieping. Voor 20 dollar is er toegang tot een lopend buffet met veel seafood. Ik hoop er in de toekomst met Pleuntje  naar toe te gaan en te kijken naar Ships that pass in the night…

We zoeken met de verrekijker het terras af naar plaatselijke schoonheden want dit is de laatste glimp van sexuele interesse die we kunnen krijgen voor de komende 4 weken op de Pacific transit!

Om 11 uur ’s avonds  zijn we  bij Flamenco Island  en kan  ik de emails versturen naar London/Spore/ Japan. Daarna zet ik de machine op eco speed en zetten we koers naar de Ise Wan op het eiland Honshu.  Eerst coasting tot 18 N 104  W dwars van Coiba Island, loxodroom naar 35 N 165 W , dan via de grootcirkel naar Nojima Saki en vervolgens direct naar Irago Suido pilots. Zal daar de de 1ste juli arriveren. Nu zwaar bewolkt en een dikke lucht met regen en buien … mooi en gezellig … een  kleine wereld om ons heen  … stond vanmorgen op het poopdeck beschut tegen de regen mijn fruit te eten en genoot van de Oceaan en het schip … nam in Cristobal nog voor 1100 dollar vers fruit en groente in … en tot mijn verbazing was alles van  TOP kwaliteit, helemaal perfecte oranges , bananen , mango’s , papayas en appels … super . Plus nog 125 young coconuts voor de boys … vinden ze lekker … en ik ook !

We kunnen er weer tegen aan deze reis… nu eerst maar een rustig weekend houden voor de Boys , want iedereen is vermoeid na zo’n Pancan transit met veel gemaakte uren.  Maandag gaan we verder met het gewone werk:  roest verwijderen en alles mooi verven. We zien er al stukken beter uit sedert twee maanden geleden. En met al de verbeteringen die je aanbrengt wordt het echt je ‘eigen’ schip.

Begin morgen weer aan mijn Weense Walsen … Mijn Oostenrijkse langlauf trainer  is echt helemaal TOP voor mij … merk het positieve resultaat dagelijks en duidelijk …

Nu met ruim 7800 mijl voor de boeg van dit goede schip is het tijd om eens HEERLIJK en UITBUNDIG te ONTSPANNEN …  en dat zal ik ook intensief gaan beoefenen.

Captain Nico Johan Mobach
Juni 06 2009 Pac Athena

Mijn vorige chief officer is zojuist bevorderd en liet me zijn eerste belevenissen weten als gezagvoerder. Hij is onderweg van Korea naar Panama . Vanuit de Tsugaru Kaikyo loxodroom naar 42 graden noord en 175 graden west. Vandaar grootcirkelen naar Balboa. Zijn schip is volbeladen met windmolens voor de USA golf kust. Ik wens hem een perfecte reis toe en weet dat hij het goed zal doen!